Akcja filmu zaczyna się w XVIII wieku, kiedy to przystojny młodzieniec łamie serce kolejnej już dziewczynie. Tym razem jednak jego wybranka okazuje się inna od pozostałych. Główny bohater odrzuca miłość czarownicy, za co zostaje ukarany - zmienia się w wampira. Po 200 latach wydostaje się z trumny i nawiązuje kontakt z dalekimi krewnymi, starając się uratować ich podupadły biznes.
Charakteryzatorzy odwalili kawał dobrej roboty, podobnie zresztą jak graficy komputerowi. Zdjęcia są naprawdę niezwykłe, stroje aktorów perfekcyjnie dopasowane do ich ról.
Obsada się bardzo dobra. Johnny, jak zwykle, wypadł czarująco. Odnalazł się w roli i wykreował bardzo przekonującą postać. Podobnie Helena nie zawiodła, po raz kolejny wcielając się w wariatkę. Michelle Pfeiffer także sprostała zadaniu.
Gromkie brawa za oddanie klimatu lat siedemdziesiątych! Co prawda nie znam tego okresu z autopsji, ale opierając się na zdaniu dorosłych i własnej wiedzy (niestety, tylko z obrazków i opowiadań) jestem skłonna powiedzieć, że pod tym względem film wypadł perfekcyjnie.
Do plusów można zaliczyć ciekawy soundtrack.. Najlepsze kawałki lat siedemdziesiątych! Cała muzyka jest zachowana w odpowiednim stylu, dodając dodatkowego klimatu.
Niektóre sceny są naprawdę świetne. Dużo osób zachwala scenę miłośną - moim zdaniem była bardzo przeciętna. Początek filmu natomiast doprawdy wyborny, podobnie zresztą jak sceny, które pokazują zderzenie kultury wampira sprzed wieków i teraźniejszości. Momentami było nawet zabawnie, zresztą Depp prawie zawsze gra w ten charakterystyczny sposób, potrafiąc jednocześnie rozbawić i wzruszyć.
Po wyjściu z kina pierwsze słowa, jakie się narzucały to: "Ale to już było!". Tim Burton zrobił wielką mieszankę swoich dotychczasowych wielkich hitów i "Zmierzchu" w trochę ulepszonej wersji. Jako że jestem jego wierną fanką już od dłuższego czasu, mogłam z łatwością wymienić motywy, które przewijały się w "Mrocznych cieniach", a łudząco przypominały inne filmy.
Końcówka jest bardzo dynamiczna, zupełnie oderwana od dość powolnie toczącej się akcji. Poza tym, jest zwyczajnie... nielogiczna? Wiem, że mówię tutaj o filmie z wampirem, jako głównym bohaterem i wcale nie oczekuję specjalnego realizmu od reżysera, ale nawet wymyślony świat musi łączyć się w logiczną, spójną całość.
Moim zdaniem "Mroczne cienie" są robione zdecydowanie za bardzo "pod publikę". Burton zawsze umiał nas czymś zaskoczyć, dodać jakiś element, który nie każdemu przypadłby do gustu, ale zauroczył część widzów. Brakowało mi tego. Wszystko było bardzo "bezpieczne".
Na stronie polityka.pl recenzja zakończyła się tak:
W „Mrocznych cieniach”, oprócz kpiny z romantycznej symboliki dwóch
zbuntowanych epok, zabawa polega głównie na straszeniu kiczem i śmianiu
się z postmodernistycznych dowcipów na temat „Nosferatu”, „Lśnienia”,
„Omenu” czy „Fatalnego zauroczenia”. Aby uniknąć rozczarowania, lepiej
nie spodziewać się niczego więcej.
Z grubsza zgadzam się z Tobą, nie podobał mi się ten film, przysypiałam na nim. Pieczątka „made by Tim Burton” nie jest dla mnie wystarczającym powodem aby się zachwycić i całe to „dzieło” było imho po prostu słabe.
OdpowiedzUsuń