Pat dopiero co wyszedł z psychiatryka, po ciężkich przejściach w swoim życiu, do których możemy wliczyć zdradę żony, stratę domu i pracy. Mimo to, nie zraża się do życia, jego nową zasadą jest pozytywne myślenie. Nie dopuszcza do siebie niczego co złe i usiłuje nawiązać kontakt ze swoją żoną, Nikki, którą nadal bardzo kocha. W pewnym momencie na jego drodze do ukochanej pojawia się Tiffany. Okazuje się, że nowa przyjaciółka może stać się jedynym pośrednikiem między Patem, a Nikki, lecz nie ma nic za darmo - Pat również musi wyświadczyć jej przysługę.
Aktorów na ekranie potrafiłam rozpoznać już od pierwszego pojawienia się na ekranie odtwarzanych przez nich postaci, w filmie w głównych rolach mamy okazję oglądać Bradley'a Coopera (wszystkie części Kac Vegas, Kobiety pragną bardziej, Walentynki), a obok niego Jennifer Lawrence (Igrzyska Śmierci). Stanowią świetną filmową parę, są zgrani i dobrze wypadają we dwójkę. Jeśli chodzi o aktorów drugoplanowych - niektórzy z nich, to strzał w dziesiątkę, na przykład Chris Tucker, grający szalonego przyjaciela Pata albo Julia Stiles w roli siostry Tiffany. Jednak jedna postać wybitnie się mi nie spodobała. Brea Bee w roli Nikki nie oddała zupełnie uroku postaci, o którym ciągle wspomina Pat, ale kto wie, może taka była fantazja reżysera?
David O. Russel spisał się na piątkę z plusem, wszystko w filmie było dopięte na ostatni guzik, idealnie zaplanowane i zrealizowane. Jestem prawie pewna, że właśnie dzięki wspaniałej reżyserii i dobremu doborowi aktorów ta ekranizacja odniosła tak wielki sukces. Nadal sypią się nowe nominacje i nagrody zarówno pod adresem odtwórców ról, jak i filmu.
Jeśli wspomniałam już o Davidzie, to nie mogę zapomnieć o scenariuszu, który przecież on również napisał. Mówiąc krótko, przypadł mi do gustu. Fabuła była bardzo rozbudowana, nie mogłam oderwać się od fotela przez dwie godziny trwania filmu. Jednak gwałtowny rozwój akcji rozpoczął się pod koniec seansu, właśnie w części końcowej było mnóstwo rozczarowań, wzruszeń, łez i śmiechu. Wszystko jednak, nawet chwile smutku, zostało napisane z nutą humoru, dlatego film wciąż pozostaje lekki i zabawny.
Na koniec zostawiam Wam jeszcze soundtrack, czy jest dobry, czy też nie - osądźcie sami, mi całkiem się podoba, mimo że na co dzień słucham całkiem innej muzyki.
Podsumowując, jestem bardzo na tak! Komedia została zrealizowana w sposób niebanalny, ciekawy i intrygujący. Niewiele brakuje jej do miana filmu idealnego, dawno nie miałam przyjemności oglądać czegoś tak dobrego. Jestem naprawdę pod wrażeniem i składam niskie ukłony, zarówno twórcom jak i aktorom. Dziękuję za sporą dawkę emocji zawartą w niepozornym filmie! W niedalekiej przyszłości planuję jeszcze zakupić książkę, mam nadzieję, że jest równie wspaniała jak jej ekranizacja.
Polecam wszystkim znudzonym schematami, powtarzalnością i przewidywalnością. Kto wie, może "Poradnik pozytywnego myślenia" będzie pierwszym krokiem do odrodzenia komedii romantycznych?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz