Ok, muszę się Wam przyznać: jestem jedną z tysiąca wielkich fanek Johnny'ego Deppa. Wiążę się to z tym, że za każdym razem, jak słyszę, że jakiś film z nim w obsadzie wchodzi do kin, obsesyjnie wyczekuje na premierę i najczęściej jestem jedną z pierwszych osób rezerwujących bilety. Podobnie byłoby pewnie z "Dziennikiem zakraplanym rumem". Niestety, wypadło mi w tamtym okresie kilka ważnych spraw i nie wybrałam się do kina. Minęło już mnóstwo czasu od premiery "Dziennika...", a ja zupełnie zapomniałam o swoich obietnicach obejrzenia go jak najszybciej. I dzisiaj, w końcu trafiła się okazja.
Akcja filmu toczy się na Karaibach (wielki powrót Johnny'ego na Karaiby )w latach 60. ubiegłego wieku i jest oparta na autentycznych wydarzeniach z życia Huntera S. Thompsona. Głównym bohaterem jest niespełniony pisarz Paul Kemp, który wyjechał z Nowego Jorku w poszukiwaniu "swojego głosu", czyli po prostu weny. Zostaje dziennikarzem w bankrutującym, lokalnym dzienniku. Jednocześnie zmaga się z uzależnieniem od alkoholu. Nędzę i biedę przeplatają bogaci biznesmeni w białych garniturach. Jeden z nich wciąga Kempa w swoje interesy. Nieszczęśliwy los chciał, że ten właśnie biznesmen ma dziewczynę, która od pierwszego spotkania zawróci Paulowi w głowie.
Karaiby. Już od pierwszej części "Piratów.." wiem, że jest to miejsce, gdzie w przyszłości chciałabym spędzać wakacje. Nie mogłabym więc pominąć mój zachwyt niesamowitymi krajobrazami.
Myślę, że nie muszę wspominać o tym, jak dobra była gra aktorska. Myślę, że pośród licznych zalet tego filmu, ta jest jedną z największych. Wcale nie mówię tu o Johnnym, który moim zdaniem nie pokazał do końca na co go stać (porównując do mojego ulubionego "Las Vegas Parano" nie zadowolił mnie w tym filmie, który momentami jest przecież w podobnym klimacie). Nie mówię też o Amber Heard, jednej z najładniejszych współczesnych aktorek, ale postać w jej wykonaniu nie była tak charakterystyczna, jak ta, która mimowolnie wytworzyła się w mojej głowie, słuchając dialogów z filmu. Mam na myśli Giovanniego Ribisi, grającego kolegę Kempa o podobnym zamiłowaniu do kieliszka.
Fakt, że film jest kręcony na podstawie autentycznej biografii sprawia, że od razu staje się bardziej niesamowity. Mam zamiar przeczytać również biografię Thompsona, także w tym temacie podzielę się z Wami spostrzeżeniami później.
"Dziennik..." podobno jest komedią. Faktycznie, jest kilka naprawdę zabawnych scen, ale ogólnie nie klasyfikowałabym go do tego gatunku. Jeśli więc szykujecie się do obejrzenia, nie liczcie na bóle brzucha od śmiechu, ale spokojnie można się trochę rozerwać.
Fabuła filmu, szczerze mówiąc, nie wciąga. Jest po prostu nudny. Nie chodzi mi o brak wartkiej akcji, bo przecież są dobre filmy i bez tego. Jednak film staje się naprawdę polityczno-moralno-emocjonalną mieszaniną z długimi, nieciekawymi dialogami.
Nie przemówiło do mnie zakończenie filmu. Miałam wrażenie, że reżyser, scenarzysta i cała ekipa nagle musieli szybko skończyć zdjęcia i się zwijać, więc po prostu wcisnęli szybszą akcję i kilka napisów wyjaśniających dalsze wydarzenia.
Podsumowując, biorąc się za "Dziennik zakraplany rumem" nie można mieć zbyt wysokich oczekiwać (ja niestety miałam). Wiem, że nie do każdego przemówiły ponad 2 godziny zmagań głównego bohatera, do mnie tak. Jeśli macie okazję, obejrzyjcie. Nawet jeśli będziecie żałować, to przez 2 godziny swojego życia będziecie oglądali Karaiby i Johnny'ego Deppa.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz