Całe szczęście styczeń powoli dobiega końca, zostało jeszcze zaledwie kilka dni. To dobrze, bo bardzo nie lubię mrozu, a tutaj, na południu kraju, jest niesamowicie zimno, szaro i ponuro. Mam nadzieję, że w lutym będzie już cieplej (obyobyoby!). Nie zanudzając Was już więcej prognozami pogody i moimi niezbyt istotnymi wynurzeniami, zapraszam do czytania! : ).
Film.
Niestety, mimo najszczerszych chęci, nie udało mi się wybrać do kina ani raz. Planowałam obejrzeć film, o którym pewnie każdy z Was już słyszał (bo było i nadal jest o nim głośno!). Oczywiście chodzi mi o "Hobbita(...) ". Nie gustuję w fantasy, w przygodowych też nie za bardzo, ale nie ukrywam, że jestem ciekawa, o co to całe halo.
W styczniu raczej wolałam oglądać seriale niż filmy, bo chyba zupełnie wyczerpałam zapasy filmów, które mnie interesują i są dostępne w sieci. Za to miałam mnóstwo czasu na nadrobienie "Skinsów" (końcówka sezonu III, sezon IV i sam początek sezonu V). Niestety, zatrzymałam się na trzeciej generacji, która niestety zupełnie mnie rozczarowała. Dobrnęłam tylko do odcinka "Liv", później przerzuciłam się na mojego starego, ukochanego, czasem irytującego, ale nadal wspaniałego "Doktora House'a". Udało mi się powtórzyć prawie cały sezon szósty i kilka jeszcze starszych odcinków, które kiedyś zapadły mi w pamięć i chciałam koniecznie do nich wrócić (wyciąganie na żywca pięciometrowego tasiemca zawsze spoko!). Niestety, sezonu szóstego nie skończyłam, bo paskudny kinomaniak.tv w ostatnich dniach się zawiesił, a nigdzie indziej nie mogę znaleźć ostatnich odcinków działających i bez limitu.
Wracając do filmów, przypomniało mi się, że oglądałam "Królewnę Śnieżkę i Łowcę", ale nie będę teraz pisać na jej temat; mam już przygotowaną recenzję, niedługo się dowiecie, co myślę : ).
Na mojej półce królowała zdecydowanie pani Musierowicz z nowszymi częściami Jeżycjady. Udało mi się przeczytać (nie po raz pierwszy oczywiście!) "Żabę", "Kalamburkę" i "Czarną Polewkę", wczoraj zaczęłam już "Sprężynę". Bardzo miło było wracać do historii już trochę zapomnianych i zakurzonych, które kojarzą mi się z dzieciństwem. Jeśli tylko mi się uda, w niedługim czasie znajdę i przeczytam starsze części serii, bo niestety nie jestem szczęśliwą posiadaczką wszystkich książek Jeżycjady. Pani Musierowicz składam niski pokłon, jest naprawdę świetną pisarką, do której będę wracać jak najczęściej tylko się da.Wracając do filmów, przypomniało mi się, że oglądałam "Królewnę Śnieżkę i Łowcę", ale nie będę teraz pisać na jej temat; mam już przygotowaną recenzję, niedługo się dowiecie, co myślę : ).
Książka.
A co poza tym? Paulo Coelho, "Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam". Jest skarbnicą pięknych sentencji i złotych myśli, które można zapisywać na boku, jeśli ktoś lubi gromadzić cytaty. Pod względem fabuły nie zachwyca, ale ma w sobie kruszynę magii, czegoś niezwykłego, co sprawia, że czytelnik chce czytać dalej. Raczej nie polecam osobom, które lubią konkrety i dynamiczną akcję.
Moja ulubiona perełka z tej książki, to:
"Miłość jest jak narkotyk. Na początku odczuwasz euforię, poddajesz się całkowicie nowemu uczuciu. A następnego dnia chcesz więcej. I choć jeszcze nie wpadłeś w nałóg, to jednak poczułeś już jej smak i wierzysz, że będziesz mógł nad nią panować. Myślisz o ukochanej osobie przez dwie minuty, a zapominasz o niej na trzy godziny. Ale z wolna przyzwyczajasz się do niej i stajesz się całkowicie zależny. Wtedy myślisz o niej trzy godziny, a zapominasz na dwie minuty. Gdy nie ma jej w pobliżu — czujesz to samo co narkomani, kiedy nie mogą zdobyć narkotyku. Oni kradną i poniżają się, by za wszelką cenę dostać to, czego tak bardzo im brak. A Ty jesteś gotów na wszystko, by zdobyć miłość."Może i banalne, i oklepane, ale ładne! : )
Co jeszcze czytałam? A, no tak, oczywiście "Siłę", Rhondy Byrne. Przestudiowałam tę książkę dwa razy, wypisując najważniejsze myśli i przekazy, teraz wracam do nich codziennie, jak tylko zapominam o pozytywnym myśleniu. Sądziłąm, że się rozczaruję. Myślałam, ze wszystko co Rhonda miała do powiedzenia, zawarła w książce "The Secret", jakie wielkie było moje zdziwienie! W dodatku uwielbiam kolorowe wydanie "Siły".
Muzyka.
"But I'll be yours if you'll be mine"
Mumford&Sons! Słuchałam niemalże cały czas, zakochując się bez pamięci w kolejnych (i kolejnych!) utworach. Mój ulubiony utwór to "The Cave", ciut niżej w rankingu jest "Lover of the light" razem z "I will wait". Tak coś czuję, że w najbliższym czasie Mumford&Sons może stać się moim ulubionym zespołem. Zazdroszczę z całego serca szczęśliwcom, którzy mają w kieszeni bilet na ich koncert, już czwartego marca w Warszawie. Niestety, Warszawa jest daleko, transportu nie ma, chętnego kompana podróży też nie. Może innym razem się uda, mam ogromną nadzieję.
Słuchałam też trochę Lany del Rey, ciut więcej zgłębiając się w jej biografię. Niestety bardzo się rozczarowałam (co było zupełnie, zupełnie do przewidzenia :D), choć nadal nie zraziło mnie to do jej utworów. Jak się okazało, Lana nie jest dziewczyną na którą się kreuje, a szkoda. Mimo to, nadal słucham dość często "National anthem" ("Money is the anthem of success", jakie to głębokie), czy "Sumertime sadness" (to akurat z powodów czysto sentymentalnych).
Prawie codziennie wracam do zespołu Coldplay, są cudowni jak zawsze. Najczęściej włączam "We never change" albo "Moving to Mars" ("We are meeting for the first time singing this space symphony"). Chyba najwyższy czas zastanowić się nad kupnem ich albumu.
To chyba tyle, jeśli chodzi o miesiąc styczeń. Na koniec zostawiam Wam piosenkę, z której ukradłam cytat tytułowy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz