środa, 23 stycznia 2013

Chicago

 Była już muzyka, książka jest w zapowiedzi, więc teraz pora na film.
 Od dłuższego czasu, jadąc samochodem, słuchamy RMF Classic. Ta stacja ma to do siebie, że często puszcza się tam muzykę filmową. Redaktorzy wypatrują wśród soundtracków perełek, po czym układają je w bardzo dopracowaną listę. Składa się ona zarówno z nowości, jak i ze starych, dobrze znanych melodii. Ta, która wczoraj wylądowała na kilkunastej pozycji należy raczej do tych drugich. Mam na myśli hit, stworzony na potrzeby musicalu "Chicago".


Sorry, że w pewnym momencie tak urywa :(
I nagle doszło do mnie, jak dawno nie oglądałam "Chicago". Swego czasu bardzo lubiłam ten film, ale już niewiele z niego pamiętałam i nie potrafiłam stwierdzić czemu. Postanowiłam obejrzeć go dzisiaj jeszcze raz. Jestem więc świeżo po sensie. Muszę przyznać, że moje nastawienie do filmu uległo radykalnej zmianie.
 "Chicago", reżyserii Boba Fosse'a do tej pory jest wystawiany na Broadway'u i cieszy się dużą sympatią widzów. Kiedy więc ekranizowanie musicali stało się po prostu modne, szybko postanowiono zabrać się i za to arcydzieło. Problemy pojawiły się już na początku, kiedy to producent nie mógł znaleźć godnego reżysera. Ostatecznie został nim Rob Marshall, natomiast główne role przypadły hollywoodzkim gwiazdom: Renee Zeliweger, Catherine Zeta-Jones i Richard Gere. Film zachwycił tłumy, co udowodnia chociażby 13 nominacji do Oscara.
 Akcja filmu rozgrywa się w latach 20 ubiegłego wieku. Roxie Hart marzy o karierze wielkiej gwiazdy. Jej idolką jest Velma Kelly. Dziewczyna morduje swojego kochanka i trafia za kratki. Tam poznaje Velmę, Mamę Morton oraz Billy'ego Flynna, czyli prawnika - mistrza swojego fachu, który nie ma zamiar wyciągnąć ją z więzienia, a przy okazji wyrobić jej nazwisko.
 To może zacznijmy od zalet, które zdecydowanie ten film posiada. Przede wszystkim muzyka. Piosenki są idealne, każdy instrument, każda nuta i każdy głos pasuje doskonale. Aktorki, grające główne role udowodniły, że nie brakuje im głosu. Zwłaszcza Zeta-Jones zaskoczyła mnie talentem wokalnym, jak i tanecznym. Poza tym tekst piosenek jest świetnie napisany i bardzo pasuje do akcji. Wszystko idealnie się komponuje. Występny taneczne również są nie do pobicia. Nie tylko główne postaci świetnie prezentują się na parkiecie w ala kabaretowych pokazach, ale także tancerze drugoplanowi spisali się bardzo dobrze. I to jest największą zaletą całego filmu i powodem dla którego zakochałam się w nim w przeszłości kocham do dziś.
 Dla mnie kolejną zaletą jest obsada, chociaż wiem, że nie każdy się ze mną zgodzi. Zwłaszcza wcześniej wspomniana Catherine urzekła mnie swoją rolą. Uważam, że została bardzo dobrze dobrana do zimnej, nieczułej i przede wszystkim dumnej Velmy. Jej uroda, głos, ruchy - doskonale poradziła sobie z rolą. Kolejnym miłym zaskoczeniem była Queen Latifah, czyli Mama Morton. Nieporozumieniem okazał się Gere, który zniszczył potencjał postaci, którą grał. Co do Zeliweger mam natomiast mieszane uczucia, ponieważ za każdym razem, jak ją widzę, mam przed oczami Bridget Jones. Trudno więc mi ocenić jej grę aktorską, ale bez problemu mogę stwierdzić, że świetnie śpiewa i tańczy.
 Poza tym styliści bardzo się postarali i stworzyli idealną kompozycje. Zwłaszcza podczas występów widzimy dopracowane stroje aktorów, co daje nadaje filmowi klimatu i charakteru lat 20.
 Jeszcze kilka lat temu nie dostrzegałam żadnej wady w tym filmie. Teraz widzę je wyraźnie. Przede wszystkim fabuła nie zachwyca. Było już mnóstwo filmów o młodych dziewczynach gotowych na wszystko w drodze do kariery. Ten wyróżnia jedynie muzyka, nic poza tym. Dziwne, ale jestem skłonna stwierdzić, że tym razem plusem jest to, że forma przerosła treść!
 Nawet w filmiku, który zamieściłam powyżej możecie zobaczyć, jak nieudolnie reżyser próbował przeplatać piosenki zwykłymi dialogami. Niestety, przez to utwór traci odrobinę klimatu.
Kolejną wadą jest chaos. W niektórych scenach jest po prostu za dużo... wszystkiego - zarówno elementów scenografii, jak i niepotrzebnego tekstu (który staje się niezrozumiały), przepychu,skrajności.
 Wiem, że notka jest trochę bez ładu i składu, ale to chyba przede wszystkim dlatego, że choćbym nie wiem, ile wad wypomniała, "Chicago" zawsze będzie moim ulubionym musicalem. Na koniec pozostaje mi tylko polecić film tym, którzy nie oglądali, a wszystkich pozostałych zaprosić do ponownego zanurzenia się chociaż w to, co w nim najlepsze - w piosenkach, występach artystycznych. Bo "Chicago" można zarzucić wszystko, ale na pewno nie kiepski soundtrack, dlatego najlepsze miejsce dla niego wbrew pozorom nie jest w telewizji, a w radiu. W RMF Classic. W rankingu na najlepsze hity filmowe.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz