"Blogostan", jestem na nie!
Moja przygoda z "Blogostanem" rozpoczęła się całkiem niedobrze, kupiłam tę książkę w pośpiechu i bez głębszego zastanowienia. Szybko weszłam do księgarni, rzuciłam okiem na nowości i odepchnięta zbyt wysokimi cenami, zwróciłam się ku działu "dla młodzieży". Wzięłam do ręki pierwszą lepszą książkę, zerknęłam na autorkę, tytuł i wydawnictwo. Nigdy wcześniej nie czytałam żadnego dzieła Joanny Opiat-Bojarskiej, nazwa wydawnictwa nie mówiła mi za wiele, ale tytuł brzmiał tajemniczo i jednocześnie zachęcająco.
Już z krótkiego streszczenia treści z tyłu książki dowiadujemy się, że będzie to opowieść o Sylwii i jej blogowym uzależnieniu. Dziewczyna zaczyna pracę na rynku nieruchomości, ma wielkie plany wobec siebie i swojej przyszłości. Mniej więcej w tym samym czasie zakłada bloga osobistego i zaczyna opisywać w nim najciekawsze momenty z życia, z każdym dniem zyskuje coraz to więcej czytelników. Wydaje się jej, że jest już na prostej drodze do sukcesu, jednak nagle wszystko zaczyna się komplikować. Mężczyzna Idealny, nazywany później Patrykiem, okazuje się być zimnym draniem, szef wcale nie śpieszy się z wypłatą, a Sylwia coraz bardziej wpada w swoją internetową 'realność'.
Nie gustuję w historiach psychologicznych, więc fabuła nie za bardzo mi się spodobała. Zawsze jestem zdania, że jeśli ktoś pisze książkę, która ma opowiadać historię, to historię niezwykłą i ciekawą, niekoniecznie prawdziwą. Tymczasem ta powieść ukazuje nic innego niż codzienność, nie widzę nic szczególnie ciekawego w fabule. Co więcej, wszystkie wydarzenia są napisane według schematu typowej książki dla nastolatek, brakuje oryginalności i "tego czegoś", co sprawiłoby, że zapamiętałabym ją na dłużej. Akcja również nie porywa. Mimo że zdarzenia są dynamiczne, rozegrane szybko i sprawnie, to bardzo łatwo jest przewidzieć, co zdarzy się później. Mniej więcej w połowie książki mogłam domyślić się już, jakie będzie zakończenie. Tutaj również brakuje oryginalności.
Odchodząc od negatywów – co mi się podobało? Zdecydowanie postacie i język autorki. Bohaterzy drugoplanowi są niezwykle barwni i ciekawi, uwielbiam niezdarną Bułeczkę-Beatę i Rycerzyka-Jarka. Mają zupełnie odmienne charaktery. Dziewczyna marzy o swoim księciu na białym rumaku, a Jarek to imprezowicz, bawi się i nawet nie myśli o ustatkowaniu się, choć ma już swoje lata. Obydwoje są niebanalni, a razem stanowią świetne tło dla bohaterów głównych, którzy niestety nie są tacy ciekawi jak ci drugoplanowi. Drugie, co mi się spodobało, to język Opiat-Bojarskiej, mimo że niestety momentami też miał swoje wady. Jest niewymuszony, naturalny i nieskomplikowany, wszystko opisuje całkiem ładnie i dokładnie. Czasem tylko przeszkadzała mi zbyt wielka ilość wpisów z bloga Sylwii, było mnóstwo komentarzy odnośnie postów, których nie za bardzo chciało mi się czytać, bo były po prostu nudne. Zdarzało jej się też pomijać opisy odczuć czy emocji, zwłaszcza w dialogach.
Spodobało mi się również wydanie, chyba to właśnie sprawiło, że w księgarni całkiem pochopnie kupiłam akurat tę książkę. Na okładce widzimy rudowłosą kobietę, która zasłania twarz rękami; możemy domyślać się, że płacze. Obok niej leży laptop, a w tle rosną kwiaty. Wszystko jest jasne i barwne, ale nie za bardzo związane z tematem. Wewnątrz pod względem grafiki też jest ładnie – tekst napisany jest Timesem, posty z bloga wyróżnione są pogrubioną czcionką. Chyba wydanie i wygląd ogólny jest jedyną rzeczą, do której nie mogę się ani trochę przyczepić.
Podsumowując, nie polecam Wam tej książki, chyba że gustujecie w naiwnych pseudo powieściach dla nastolatek. Jak dla mnie była to opowieść, którą już słyszałam, nie znalazłam w niej nic oryginalnego. Ciężko było mi pisząc tą recenzję dopatrzeć się jakichkolwiek plusów. Jeśli już macie w portfelu te trzydzieści złotych, lepiej wydajcie na coś innego, bo „Błogostan” będzie zakupem zupełnie nietrafionym.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz