niedziela, 7 kwietnia 2013

Mumford&Sons.

"How can you say that your truth is better
 than ours?"
   Chyba w końcu mogę już napisać post pochwalny na temat Mumford&Sons, przygotowywałam się do tej chwili prawie całą zimę, bo właśnie w styczniu trafiłam na pierwszą ich piosenkę. To była miłość od pierwszego wejrzenia, mimo że miłość do zespołu jest u mnie rzadko spotykana i zwykle, aby przekonać się do czyjejś muzyki w stu procentach, muszę słuchać zespołu co najmniej cały rok, a nawet dłużej. M&S (pozwólcie, że będę tak skracać nazwę) zauroczyli mnie już pierwszą piosenką, pod koniec słuchania drugiej już czułam, że prędko nie odłożę ich na półkę. Nadal nie czuję się stuprocentowo pewnie pisząc o nich, bo do dzisiaj nie znam całego repertuaru, czasem zdarza mi się mylić imiona członków zespołu, czasem też tytuły piosenek. Ale w muzyce najważniejsza jest muzyka, brzmienie, dźwięk, wokal, więc pozwolę sobie o nich co nieco napisać (bardziej skupiając się na piosenkach) mimo niedokładnej wiedzy z teorii.

Na początek trochę tego, na czym znam się najmniej.

Trochę o zespole.

   Jako zespół są naprawdę młodzi, jak do tej pory ciężko jest mówić o jakiejkolwiek historii. Zespół powstał zupełnie niedawno, bo w roku 2007, zaledwie pięć lat temu. Aż ciężko uwierzyć, że odnieśli tak wielki sukces, tak szybko. Swój pierwszy, debiutancki album o nazwie "Sing No More" wydali w roku 2009, trzy lata później w roku 2012 wyszedł ich kolejny krążek "Babel".
  Zespół Mumford&Sons liczy czterech muzyków: Marcusa Mumforda (wokal, gitara, perkusja i mandolina), Bena Lovett (wokal, klawisze, akordeon), Winstona Marshall (wokal, banjo), Teda Dwane (wokal, kontrabas, perkusja, gitara)*. Jak można wywnioskować po instrumentach wymienionych nawiasach, są niesamowicie wszechstronni.
   Najbardziej lubię Bena Lovett, jego głos, jego wygląd (♥), jego granie. Jest moją inspiracją.
   Zespół w Polsce wystąpił dwa razy, w wakacje 2012 roku na Open'erze i czwartego marca tego roku w klubie Stodoła, w Warszawie. Miałam przyjemność czytać kilka opinii i relacji z występów, podobno było naprawdę świetnie. Cóż, pozostaje mi tylko ufać na słowo.

   Co lubię w Mumfordach?

♥ Nagrania z koncertów są równie genialne, a nawet momentami lepsze niż piosenki studyjne.
♥ Świetne brzmienie! Słuchają siebie nawzajem, idealnie ze sobą współgrają.
♥ Teksty piosenek są przemyślane, opowiadają o czymś i mają sens, za co ogromny plus.
♥ Akordeon i banjo - uwielbiam obydwa instrumenty, u nich naprawdę miło ich się słucha, stanowią ładne tło dla wspaniałego wokalu.

Moje ulubione piosenki.

   Piosenką, którą najbardziej lubię, na dzień dzisiejszy jest ♥ "Hopeless Wanderer", trafiłam na nią akurat na fejsie, jeden ze znajomych udostępnił, a później zaczęło się słuchanie, słuchanie i słuchanie, bez końca.
Słucham jej nadal, codziennie i myślę, że jeszcze zostanie w mojej głowie na długo, zwłaszcza melodia refrenu i przeciągane "Cause I'm a hopeless wanderer".
   Drugi z utworów pochodzi z płyty starszej, "Sing No More". Poznałam go zupełnie przez przypadek, z tego co pamiętam, był to losowy utwór na youtube. Chodzi mi o ♥ "Awake My Soul". Tu znowu widzimy piękny tekst i dopasowaną melodię, jedna z spokojniejszych piosenek.
Ostatnio zakochałam się też w ♥ "Winter Winds", która momentami jest trochę podobna do "Hopeless wanderer", ale ma w sobie "to coś" i mimo swojego tytułu jest taka wiosenna i ciepła.
Co więcej?
♥ "Not with Haste", niesamowicie przypominająca "Learn Me Right" spokojna, miło słucha się jej przed snem.
♥ "Timeshell"
♥ "Ghost That We Knew"
♥ "I Will Wait", jedna z najbardziej znanych piosenek.
♥ "Little Lion Man", energiczna i stawiająca na nogi.
♥ "Liar"
♥ "Below My Feet"
♥  i na koniec, jedna z lepszych - "Where Are You Now?" 

Cytaty.

Ogólnie mówiąc - wszystkie piosenki Mumfordów stanowią idealny materiał do interpretacji, cytowania, a nawet uczenia się na pamięć, jak wiersza. Teksty utrzymywane są w nastroju lirycznym. Mam swoje trzy typy, jeśli chodzi o piosenki z najpiękniejszymi tekstami, mianowicie:

"Hopeless Wanderer", z której pochodzi sentencja, którą naprawdę bardzo lubię: "I will learn, I will learn to love the skies I'm under". Spotkałam się z różnymi interpretacjami tego utworu, jedna z nich mówiła o aborcji ("But in the dark I have no name/Ale w ciemności nie mam imienia", "When I lose my head, I lose my spine/Kiedy tracę głowę, tracę kręgosłup"), inna, mniej drastyczna o tym, że ciężko idzie się przez życie bez ukochanej osoby u boku. Ja mogę zgodzić się z obydwoma wersjami, jednak zdecydowanie bardziej bliższa mi jest druga z nich.

"Awake My Soul", czyli jedna z najbardziej lirycznych tekstowo piosenek. Z niech pochodzi mój ulubiony cytat, "In these bodies we will live, in these bodies we will die. Where you invest your love, you invest your life/W tych ciałach będziemy żyli, w tych ciałach umrzemy. Gdzie inwestujesz w miłość, tam inwestujesz w swoje życie". Nie ciężko się zorientować, że utwór opowiada o miłości, ale w sposób oryginalny, ciekawy i niepowtarzalny. Brakuje mi tego w innych twórcach, tylko Mumfordzi potrafią stworzyć z czegoś starego i przerabianego przez innych setki miliony razy coś nowego i zaskakującego.

"Learn Me Right"/"Not With Haste", które różnią się troszeczkę słowami i tym, że "Learn Me Right" śpiewa Birdy. Najbardziej lubię w niej refren: "We will run and scream, You will dance with me, They'll fulfill our dreams, And we'll be free", jest taki podbudowujący na duchu, pozytywny.


Podsumowując, mam nadzieję, że choć trochę pokazałam Wam świetność Mumford&Sons. Od dzisiaj koniec powtarzania po raz kolejny w podsumowaniach, jak bardzo są genialni. Wszystko, co dobre i ważne zawarłam już tutaj! Oczywiście nie jestem dość zadowolona, pewnie coś mi umknęło, ale to normalka. W razie czego będę edytować, poprawiać, dopisywać.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz