wtorek, 1 stycznia 2013

Paparampam, paparampam!*

2013!

To ja może zacznę od życzeń!
Szczęśliwego nowego roku, wszystkiego dobrego, szczęścia, sukcesów i miłości, bo jak jest miłość, to jest wszystko! : ). Wkraczając w kolejne trzysta sześćdziesiąt pięć dni chciałabym się podzielić z Wami moją listą hitów muzycznych roku 2012. Miłego czytania i słuchania życzę

  Czego słuchałam w tym roku? : ). Wracając myślami do zimy 2012 przypominam sobie tylko "Somebody that I used to know", Gotye. Intro tej piosenki chyba każdy z nas wystukiwał gdzieś na palcach, a nawet nie gdzieś, tylko wszędzie! Piosenka, jakich mało, bardzo łatwo można się jej nauczyć, zapamiętać i przyswoić. Jest niemalże idealna. Szkoda tylko, że jak każda inna, której słuchałam nałogowo, mi się znudziła : <.

Mniej więcej też w tym samym czasie poznałam Reginę Spektor i Patrica Wolfa, na dzień dzisiejszy znam na pamięć trzy płyty Reginy: "What we saw from the cheap seats", "Far" i oczywiście "Begin to Hope". Jest jedną z moich ulubionych piosenkarek. Zaraz obok Adele, która jednak nie zachwyciła mnie tego roku swoimi nowymi singlami. Niemniej jednak nadal bardzo lubię jej starszy repertuar. 

Niestety, piosenki muszę wymieniać bardzo niechronologicznie, w głowie mam mętlik, a last.fm wcale nie chce mi pomóc.

W lipcu przeżyłam powrót do Jamesa Blunta. Och, no, jak można nie kochać "Goodbye my lover"? Jest absolutnie wspaniała, rozczulająca i doprowadzająca do płaczu. Ma już swoje lata, ale i tak uwielbiam do niej wracać. 

No i oczywiście, jak mogłabym zapomnieć o "Whistle"? Zdecydowanie największy hit wakacji tego roku, w lipcu nie mogłam wyrzucić tej piosenki z głowy (ale nadal nie umiem gwizdać, cóż...) Tekst ambicją nie powala, wręcz nie ma sensu, a teledysk jest równie ciekawy, jak tekst ;D. Kto wpadł na pomysł, żeby ustawić ogromne, białe łoże na plaży, hm? 

Moim hitem tego roku jest też Birdy i Lana del Rey, aż trochę wstyd się przyznać. Nie wgłębiałam się w ich twórczość, ale niektóre ich piosenki ("Shelter", "People help the people") wiążą się z pewnymi wspomnieniami. Jeżeli już jesteśmy przy piosenkach, która nie są wyjątkowe, ale mam do nich przywiązane pewne wydarzenia to dodaję jeszcze "Slow it down", Amy Macdonald. Ten rok był wybitnie nieambitny i popowy pod względem muzyki ; D.

Ale żeby nie zrobiło się zbytnio komercyjnie i radiowo, to nie zapominajmy o starych, dobrych zespołach. Linkin Park przyjechał do nas w pełnym składzie do Warszawy na Orange Warsaw Festival dziewiątego czerwca z nową płytą i hitem "Burn it down". Niestety, nie miałam przyjemności oglądać na żywo, ale oglądałam fragmenty w telewizji : D. Innym razem.

Nie było mnie też na Red Hot Chili Peppers, dwudziestego siódmego lipca. Pamiętam ten dzień, jakby był wczoraj. Był późny wieczór, ja jadłam pizzę z rodzicami i byłam smutna jak nigdy w życiu, a w radiu akurat grali "Under the bridge" i opowiadali całą historię zespołu, którą ja przecież znam na pamięć. Następnym razem na pewno pojadę na ich koncert, choćbym miała się miała do nich doczołgać albo przejść drogą usypaną szyszkami na kolanach.

Co jeśli chodzi o polskie piosenki? Zakochałam się w "Nikt tak pięknie nie mówi, że się boi miłości", jest przecież wspaniała, mimo że nie najnowsza. Uwielbiam ją, jest jedną z moich ulubionych.

I jak wiadomo Wam pewnie nie od dzisiaj, zespół Myslovitz utracił jednego wokalistę, a zyskał kolejnego. Niestety, nie jestem fanką nowego Rojka. Nadal lubię Myslovitz, aczkolwiek nowych utworów nie ruszam, wolę ich stary repertuar. Do "Szklanego człowieka", "Acidlandu", "Alexandra" wracam prawie codziennie.

Moim jesiennym odkryciem był zespół The XX, szkoda tylko, że mają tak mało piosenek na swoim koncie. Idealne połączenie wokalu żeńskiego i męskiego, świetne, łagodne brzmienia. Są tacy leniwi, delikatni i jesienni. Kolejną płytę kupię na pewno!

Mniej więcej w tym samym czasie przesłuchałam kilka piosenek Depeche Mode, ale chyba tylko po to, żeby się przekonać, że to nie dla mnie, przynajmniej jak na razie. 

A teraz, kiedy zostało mi zaledwie kilka dni do Nowego Roku pokochałam Mumford & Sons, naprawdę nie mam pojęcia, dlaczego nie wpadłam na nich wcześniej. Są zdecydowanie idealni dla mojego ucha, w dodatku mają świetne teksty. Znam tylko kilka piosenek (dokładniej "Awake my soul", "I will wait", "Dust bowl dance" i parę innych, których tytułów nie pamiętam), a już planuję zakup płyty, jak tylko znajdą się pieniądze. Spodziewajcie się niedługo posta o ich twórczości, jak tylko poznam więcej ich utworów, to pewnie będę Wam tutaj jęczeć, jak bardzo są wspaniali : ).

To chyba tyle, jeśli chodzi o ten rok pod względem muzyki. Bardzo żałuję, że w pewnym momencie mój last.fm nieodwracalnie się zepsuł, byłoby łatwiej wszystko podsumować. Mam nadzieję, że o nikim nie zapomniałam, w razie czego będę edytować i poprawiać. Nadal proszę o zgłaszanie wszelkich usterek, wszystkie staram się w miarę możliwości naprawiać.
A niedługo ode mnie dostaniecie świeżą recenzję "Blogostanu", mam już napisaną : ). Leży sobie w czeluściach "Wersje robocze" i czeka na swój dzień, już 15 stycznia. 
Szczęśliwego nowego roku i miłości raz jeszcze, 
Lauren.


*Gdyby ktoś zastanawiał się nad drugim dnem tytułu - ma naśladować melodyjkę początkową "Somebody that I used to know" ;D.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz